Dante, Marion en Rene
That day... never came
Dante,
Toen ik Dante op de site van Stichting Setter Rescue Nederland voorbij zag komen was ik op slag verliefd op hem geworden. Zijn lieve koppie, trauma’s en huidige embarmelijke situatie braken mijn hart. Mijn man (René) was echter nog niet zo ver om voor een tweede setter te gaan en we besloten geen verdere actie te ondernemen. Dante kreeg zijn gouden mandje en verdween bij ons uit beeld, totdat hij opnieuw op de site kwam te staan. Zowel René als ik waren van mening dat wij hem zijn gouden mandje wilden gaan geven. Inmiddels waren wij beiden voor hem gevallen.
Nadat er contact was gelegd met het opvangadres in België hebben we een afspraak gemaakt om kennis te maken met Dante. Zijn opgedane trauma’s te bespreken, kennis laten maken met James (onze hond) en te overleggen of wij zijn gouden mandje kunnen worden. De liefde voor Dante bleef, wetende dat zijn situatie (doofheid en kennelsyndroom) veel van ons zou vergen hebben wij na goed onderling overleg besloten om voor hem te gaan. Dante zou een mooie aanvulling zijn voor ons en voor James. Voor James omdat hij wat angstig is voor extreme harde knallen en vreemde mensen. En we hoopten dan ook dat door het samen werken met de honden zij elkaar kunnen aanvullen. En daar ging het mis…
De angst van James werd naar onze mening verkeerd ingeschat. Te groot gemaakt en uit verband getrokken. Voor ons is het niet vreemd dat een hond, die een reis van ruim 2 uur heeft gemaakt, in een vreemde omgeving komt met vreemde mensen, geuren en honden, niet direct ontspannen is. Echter heeft deze indruk geleid tot een verkeerd inzicht. Gekleurde meningen van een hondencoach en een gedragsdierenarts, die James nooit heeft gezien, leidde ertoe dat de opvang, ondanks de positieve ervaringen en gevoelens over ons en de overeenstemming dat wij Dante zouden adopteren, op de avond voor het ophalen door Alex de boel heeft afgeblazen. Verbazing, boosheid en verdriet overviel ons. Dit hadden we niet verwacht. Uiteindelijk hebben wij, hoe verdrietig ook, in het belang van en voor Dante besloten ons hierin te berusten, maar het heeft wel een wrang gevoel bij ons achtergelaten. En van de opvang... helemaal niets meer gehoord. Je kunt je vergissen in mensen.
In dit geval zeker niet in Alex. Hij heeft ons vanaf het begin tot het eind bijgestaan. Ondanks dat hij zelf in een moeilijke periode zat, heeft hij regelmatig met ons gebeld om te horen hoe het met ons was. Hij heeft ons een hele fijne nazorg gegeven. Dank je wel Alex. En natuurlijk ook Marjan en Paola voor de fijne berichtjes.
